Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί μήπως δεν φαίνεσαι «αρκετά καλή» κόρη, σύντροφος, μητέρα… στα μάτια της δικής σου μαμάς; Πόσες φορές ο τρόπος που ντύνεσαι, η επιλογή των συντρόφων σου, των φιλενάδων σου, η διαπαιδαγώγηση των παιδιών σου έχει γίνει πεδίο κριτικής, αιχμών και ειρωνείας από μέρους της; Κι εσύ πάντα εκεί… με έναν άλλοτε συνειδητό κι άλλοτε υποσυνείδητο τρόπο να προσδοκάς την αποδοχή της, τον καλό της λόγο, εκείνη την ματιά που δείχνει πως «ναι, το κάνεις σωστά!».

Η σχέση μητέρας-κόρης αποτελεί στο πέρασμα του χρόνου την πιο σπουδαία αλληλεπίδραση για την γυναίκα, αφού ουσιαστικά η σχέση που χτίζει με την μητέρα της λειτουργεί σαν βάση για την σχέση που χτίζει με τον ίδιο της τον εαυτό.

Η μητέρα από την πλευρά της προβάλλει πάνω στην κόρη της όλες τις προσδοκίες και τα όνειρα που ενδεχομένως είχε για τον ίδιο την τον εαυτό, όσα εκείνη ήθελε να κατακτήσει ακαδημαϊκά, επαγγελματικά, ερωτικά ξεχνώντας το πιο σπουδαίο: πως η κόρη της είναι μια ανεξάρτητη, διαφορετική προσωπικότητα, ένας άνθρωπος με διαφορετικές ανάγκες, επιθυμίες, θέλω. Και η κόρη από την πλευρά της παγιδεύεται στην βαθιά επιθυμία της για αγάπη, στοργή και αποδοχή από την μητέρα της, επιθυμία που την στρέφει σταθερά ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό «εγώ φταίω… χρειάζεται να προσπαθήσω περισσότερο». Μεγαλώνοντας με μια μητέρα που κουβαλά τις δικές της αναπάντητες και ακάλυπτες συναισθηματικές ανάγκες, η κόρη συχνά προσπαθεί να δράσει επανορθωτικά, προσπαθώντας μέσα από την δική της ζωή να κάνει όσα η μητέρα της δεν κατάφερε… κι έτσι συχνά ξεχνά να ανακαλύψει –πόσο μάλλον να καλύψει- τις δικές της ανάγκες.

Ακόμη όμως κι αν η κόρη θυμώσει με την μητέρα και αντιληφθεί πόσο την βλάπτει και την πληγώνει η επικριτική της στάση, δυσκολεύεται να βάλει όρια στην σχέση τους και επιμένει σε μια μάταιη προσπάθεια να αλλάξει… την μητέρα της. Μην ξεχνάς ποτέ όμως πως ο μόνος άνθρωπος που μπορείς να αλλάξεις είναι ο εαυτός σου… Γι’ αυτό:

Επικοινώνησε τα συναισθήματά σου!

Ξεκίνησε με το υλικό συναισθημάτων που έχεις μέσα σου και προσπάθησε να εκφραστείς στην μητέρα σου. Προσπάθησε να της επικοινωνήσεις τον θυμό σου, την θλίψη σου, την απογοήτευσή σου, το πώς νιώθεις κάθε φορά που σου ασκεί μια καινούρια κριτική.

Άκου πως νιώθει εκείνη!

Άκουσε την προσεκτικά… ίσως σε βοηθήσει να αντιληφθείς τι την οδηγεί σε αυτή την συμπεριφορά και ενδεχομένως η πρόθεσή της να σε ανακουφίσει. Οι πρώτες επικοινωνίες ίσως είναι δύσκολες και άβολες, όμως θα φέρουν στην επιφάνεια αληθινές σκέψεις και αυθεντικά συναισθήματα που ενδεχομένως να έχουν εκφραστεί ξανά, σε λάθος χρόνο… με λάθος τρόπο.

Αποδέξου πως δεν μπορείς να την αλλάξεις!

Ίσως το πιο δύσκολο στάδιο είναι η αποδοχή πως όσο κι αν το θες, όσες φορές κι αν εκφράσεις το πώς νιώθεις η μητέρα σου δε θα αλλάξει συμπεριφορά, εκτός κι αν το θελήσει εκείνη. Αποδέξου τα δικά της ελλείμματα, τον δυσλειτουργικό τρόπο που εκφράζεται κάποιες φορές, απομυθοποίησέ την φέρνοντας μια ισορροπία σε μια σχέση ενηλίκων όπου υπάρχει αγάπη αλλά και όρια…

Θέσε νέα όρια στην σχέση σας!

Τα όρια χωρούν ακόμη και στις πιο στενές συναισθηματικά σχέσεις μας. Είναι εκεί για να μας κάνουν να αισθανόμαστε ανεξάρτητοι άνθρωποι με αυτόνομη υπόσταση, είναι εκεί για να νιώθουμε συναισθηματικά ασφαλείς και κυρίως για να πιστεύουμε στον εαυτό μας, στην κρίση μας, στις αποφάσεις μας. Προσπάθησε από εδώ και στο εξής να δείχνεις στην μητέρα σου πόσο θες την γνώμη της αλλά όχι την κριτική της, θέσε τα όριά σου όταν νιώθεις πως σου ασκεί πίεση όμως προσοχή μην πέσεις κι εσύ στην παγίδα της κριτικής που δε θες να σου κάνει…

Και φυσικά μην ξεχνάς το πιο σημαντικό… πως οι γονείς μας είναι άνθρωποι με ελαττώματα και πως «Τα παιδιά αρχικά αγαπούν τους γονείς τους. Μεγαλώνοντας τους κρίνουν και κάποιες φορές τους συγχωρούν» (Oscar Wilde)